Dirk Kuyt, mei 2017

Het was me het weekend wel! Een weekend vol enerverende gebeurtenissen. Het Eurovisie Songfestival, Feyenoord kampioen, Emmanuel Macron geinstalleerd als president van Frankrijk, Duitse deelstaatverkiezingen met een grote winst voor de partij van Angela Merkel en dan hebben we nog Donald Trump die het presteerde om het hoofd van de FBI te ontslaan.

Dirk Kuyt
Het was me het weekend wel! Een weekend vol enerverende gebeurtenissen. Het Eurovisie Songfestival, Feyenoord kampioen, Emmanuel Macron geinstalleerd als president van Frankrijk, Duitse deelstaatverkiezingen met een grote winst voor de partij van Angela Merkel en dan hebben we nog Donald Trump die het presteerde om het hoofd van de FBI te ontslaan. Kies dan maar eens een actueel onderwerp voor een column.

Ik ga voor voetbal, niet omdat ik zelf zo’n grote voetbalfan ben. Maar wel omdat voetbal toch een heel groot deel van de bevolking op de been brengt, verbroedert en verenigt. Wat ik ook leuk vind bij voetbal zijn alle analyses. Die zijn altijd achteraf, en achteraf is het altijd makkelijk analyseren. Of zoals ze in Westfriesland zeggen: “Van achteren een koe in de kont koike”.

Zo las ik vanmorgen een stuk in de krant over Dirk Kuyt, de 36-jarige “man of the match” in die alles bepalende wedstrijd tegen Heracles. Met zijn hattrick van 3 goals maakte hij zich tot een voor voetbalfans onsterfelijke held. Het was al jaren zijn droom om met Feyenoord kampioen te worden. Een droom die op 14 mei uit kwam!
Pas op zijn 34ste keerde hij terug naar Feyenoord. Voor een voetballer eigenlijk al te oud om echt te pieken. Maar dat gold niet voor Dirk, hij bleef keihard werken aan zijn conditie, bleef geloven in zijn droom en wist zijn geloof in die droom ook aan zijn teamgenoten over te brengen. Tot de laatste wedstrijd wisten ze het spannend te houden, de mannen van Feyenoord. Maar toen, na 18 jaar, slaagden ze er uiteindelijk in de hand te leggen op die o zo begerenswaardige beker. En kijk eens wat het teweeg heeft gebracht. Al die emotionele taferelen, jong, oud, moslim, christen, man, vrouw, rijk, arm….iedereen staat samen te hossen en te juichen.

En Dirkie geloofde er al die tijd al in. De analyse die ik in de krant las gaf aan dat een heilig geloof in eigen kunnen altijd resultaat geeft. Er is slechts 1 voorwaarde aan verbonden: je moet wel de kans krijgen.
Dirk Kuyt kreeg als oudere voetballer die kans.

Vandaag hoorde ik ook op het nieuws dat de werkloosheid in rap tempo daalt. Behalve voor de groep oudere werklozen. Die stijgt nog steeds. Werkgevers hebben een voorkeur voor jongeren of mensen die nog maar kort in een uitkering zitten. Ik weet zeker dat heel veel oudere werklozen een droom hebben, dat ze nog kunnen schitteren, dat ze een team kunnen motiveren, dat ze een topprestatie kunnen leveren. Maar ze moeten wel een kans krijgen! Laten we er samen voor zorgen, dat de oudere werkloze niet tot een vergeten groep gaat horen. Ik doe een appèl op alle voetballiefhebbende ondernemers: Laat ze scoren!

Beluister hier de column:

Kuyt

 

Uitgelicht