Wat wil jij later worden? juni 2016

Wat wil jij later worden?
Heb je ooit wel eens een kind ontmoet dat geen grandioze toekomstplannen had? Mijn ervaring is dat bijna iedere 4 tot 8 jarige jongen maanreiziger, minister, piloot, politie-agent of om maar bij de actualiteiten te blijven: autocoureur wil worden. En ieder meisje van die leeftijd voorziet voor zichzelf een carrière als zangeres, model, juf, verpleegster of sportheldin.

Wat wil jij later worden?
Heb je ooit wel eens een kind ontmoet dat geen grandioze toekomstplannen had? Mijn ervaring is dat bijna iedere 4 tot 8 jarige jongen maanreiziger, minister, piloot, politie-agent of om maar bij de actualiteiten te blijven: autocoureur wil worden. En ieder meisje van die leeftijd voorziet voor zichzelf een carrière als zangeres, model, juf, verpleegster of sportheldin. Ik heb in ieder geval nog nooit een kind ontmoet dat zegt: “Doe mij later lekker maar een uitkering. Ik heb geen enkele ambitie om mij te ontwikkelen, ik heb zeker geen zin om mij in te spannen, een vaste uitkering is prima voor mij!” In de loop van de jaren worden de toekomstplannen dikwijls een stuk realistischer, maar dan nog: ook pubers en jongvolwassenen zitten over het algemeen nog vol met plannen voor een toekomst, waarin een baan, zinvol werk, een prominente plaats inneemt.

“Doe mij later lekker maar een uitkering.”
Toch bestaat er over uitkeringsgerechtigden dikwijls een vooroordeel alsof mensen deze ongelukkige situatie aan zichzelf te wijten hebben, alsof zij lui en onbetrouwbaar zijn en niet in beweging te krijgen zijn. Het tegendeel is waar!

Goed, misschien zijn er enkelen die niet willen, maar de meeste mensen die in een uitkeringssituatie verkeren zijn daar allerminst gelukkig mee en zouden het liefst een baan hebben, weer mee willen doen, weer trots willen zijn. Maar door alle tegenslagen in hun leven, zijn ze de droom die ze als kind hadden vergeten en zijn ze niet meer in staat om dat enthousiasme, die passie en ambitie van hun jeugd weer naar voren te krijgen.

Hoe krijgen we die ambitie van toen, dat enthousiasme en die passie weer terug?
De participatiewet, sinds 1 januari 2015 van kracht, behelst kort gezegd dat iedereen die dat kan, naar vermogen moet participeren. Het liefst in regulier betaald werk, indien nodig dient een voorziening getroffen te worden (denk aan jobcoaching, loonkostensubsidie of kinderopvang), en indien regulier werk niet mogelijk is, dan is werken in een beschutte werkomgeving nog een optie.

We hebben een probleem .. en we hebben een oplossing
Is het dan zo simpel? We hebben een probleem, nl heel veel mensen in de uitkering. En we hebben een oplossing: een wet die zegt dat je moet participeren.

Nee: de echte oplossing krijgen we pas als we met elkaar erin geloven dat iedereen mee moet kunnen doen en er ook voldoende geschikte werkplekken voor zijn. En als we bereid zijn te investeren in mensen, ook als de inwerkperiode langer duurt dan je zou wensen. Maar wat krijg je er dan veel voor terug! Wanneer mensen weer vertrouwen hebben in zichzelf, uit hun schulp kruipen omdat ze weer vertrouwen krijgen in hun omgeving. Of hun frustratie kwijt raken, omdat ze merken dat er naar hen geluisterd wordt.

Dagelijks maak ik prachtige voorbeelden mee:
Zoals die jongen, die vorig jaar oktober (met behoud van uitkering) bij ons mee mocht lopen op de afdeling informatisering. Door zijn beperkingen tgv autisme was hij nauwelijks in staat om op de werkvloer contacten te leggen en gesprekken aan te gaan. De collega die hem begeleidde ging met engelengeduld toch steeds weer uitleggen hoe je een klant moet benaderen, hoe je een gesprek opbouwt en dat je dat nodig hebt om je werk goed te doen. Na verloop van tijd kreeg hij vertrouwen en ging alles iedere dag iets makkelijker. Je zag ook dat hij plezier kreeg in zijn werk. Samen met zijn collega-begeleider heeft hij toen een LinkedIn profiel aangemaakt, waarop ook vermeld was welke vaardigheden hij had. En wat denk je? Binnen 3 weken werd hij benaderd door een bedrijf, dat zijn kennis en expertise goed kon gebruiken.

Het is niet heel ingewikkeld, maar het kost wel tijd en aandacht.
Dit zijn oa de stappen die nodig zijn om mensen uit de uitkering te krijgen. Het is niet heel ingewikkeld, maar het kost wel tijd en aandacht. Je krijgt er loyaliteit en ambitie voor terug!

Menig werkgever heeft niet direct een boodschap aan de participatiewet; immers zijn eerste behoefte is erop gericht om een vacature zo efficiënt mogelijk te vervullen. Hij zit zeker niet te wachten op problemen met medewerkers die zoveel aan hun hoofd hebben of beperkingen, dat ze aan werken nauwelijks toekomen. Maar ook dit  is weer zo’n vooroordeel. Du moment dat er voldoende aandacht en ondersteuning georganiseerd kan worden, is er ruimte voor groei en ontwikkeling. Het klopt echt: alles wat aandacht krijgt groeit!

WerkSaam Westfriesland voert in opdracht van de 7 Westfriese gemeenten de participatiewet uit. Als u meer hierover wilt weten wat dat voor uw organisatie betekent, kunt u zich wenden tot www.werksaamwf.nl. Onze medewerkers komen graag bij u langs om u te ondersteunen bij vraagstukken die u heeft op dit terrein.

Uitgelicht